Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011
Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011
Ο ποιητής αποσπάται από την καρέκλα του
Larry Tremblay "Το τσεκούρι" ["Πίρσινγκ", Άγρα 2010]:
"... Κοίτα τι κάνω: κάθομαι στην καρέκλα σου. Σαν τον ποιητή που αιώνες τώρα κάθεται στο δωμάτιο της σκέψης. Τι σκέφτομαι;
Κοίτα τι κάνω: κρατάω στα χέρια το τσεκούρι σου. Σου λέω: το τσεκούρι σου είναι το χαμόγελό σου. Τι σκέφτομαι;
Σου λέω: ο ποιητής που αιώνες τώρα κάθεται, νίκησε την ακαθαρσία του κόσμου που είχε συσσωρευτεί μέσα του. Η λεπίδα της σκέψης του έκοψε το απόλυτο κακό στη ρίζα του. Μέσα στο αίμα. Μέσα στο μάτι. Μέσα στο αβγό. Ο ποιητής φαγώθηκε από μέσα. Καταβροχθίστηκε ολόκληρος. Πάνε, κόκαλα και όργανα, μασήθηκαν, τα κατάπιε. ... Ο πολεμιστής ποιητής άδειασε. Κι όταν σηκώνεται απ’ την καρέκλα του, αιώνες επί αιώνες αργότερα, όπως κάνω εγώ τώρα, πιστεύεις πως το δωμάτιο αναγνωρίζει το βήμα του; Όχι. Γιατί; Γιατί ο ποιητής δεν σηκώνεται απ’ την καρέκλα του σαν άνθρωπος. Αποσπάται από την καρέκλα του. Μονομιάς. Δυο φτερά τον υψώνουν πάνω απ’ το πάτωμα του δωματίου. Δυο μεγάλα φτερά αντλούν από το γκρίζο λείψανο του ποιητή ένα μακρόστενο φως. Είναι ένας άγγελος που γεννήθηκε από τη μάχη ενάντια στη βρομιά. Όχι άνθρωπος. Άγγελος.
Ο άγγελος της καθαρότητας.
Κι ο άγγελος αυτός κρατάει στο χέρι ένα τσεκούρι.
Πώς σου φαίνεται; Τι έκανα εικοσιεφτά χρόνια καθισμένος μες στο κεφάλι μου; ... Ήθελα να φτιάξω στον κόσμο ένα τέμενος που θα προστατεύει από τον βρόμικο αέρα του καιρού μας. Μια στεγανή καμπίνα απολύμανσης. Όλα λάθος. Στην πραγματικότητα κατασκεύασα ένα δωμάτιο ψυχρό, με εκατοντάδες σφάγια να κρέμονται, σφάγια αιφνιδιασμένων φράσεων, έκπληκτων που έπαψαν να σημαίνουν οτιδήποτε, που δεν περιμένουν τίποτα, που στερήθηκαν την ανθρωπιά, σεληνιακά αντικείμενα που δεν έχουν καν την παρηγοριά να εκλύουν μια μυρωδιά, απομεινάρι μιας κάποιας ιστορίας ζωής, μιας ασήμαντης χειρονομίας. Ποτέ άνθρωπος δεν έφτιαξε καλύτερα την ίδια του τη φυλακή με την αυταπάτη πως απελευθέρωνε - απελευθέρωνε τι, ποιον - ;
Εκεί, μέσα στις πιο απλές ιδέες, εκεί γεννιούνται οι σφαγές, τα αιματοκυλίσματα, οι εκατόμβες. Με το τσεκούρι σου στα χέρια ξέρω τώρα πως εκείνος που επρόκειτο να κατοικήσει το δωμάτιο της σκέψης μου θα στεκότανε όπως στέκεσαι εσύ αυτή τη στιγμή, καθαρός και σιωπηλός. ...
Σκέφτεσαι σαν κι εκείνον που έγραψε τις ενενήντα εφτά σελίδες, σαν τον καθηγητή που υπήρξα. Αναζητάς την καθαρότητα. Μόνο σ' αυτήν πιστεύεις κι είσαι έτοιμος να συνθλίψεις τα υπόλοιπα. Χειροτονήθηκες μόνος σου πολεμιστής. Δεν είσαι ένα κλεφτρόνι, όπως τόσα και τόσα που συναντά κανείς στους δρόμους αυτής της πόλης. Είσαι ένας καθαρός, φτιαγμένος απ' το ίδιο μέταλλο που είναι φτιαγμένο το τσεκούρι σου.
...Είσαι σαν κι εμένα, ένας αδιάλλακτος, ένας δυστυχισμένος, μια ψυχή εξαπατημένη που σφυρηλάτησε μια μοίρα μέσα στην άρνηση των άλλων, έτοιμος να τους εξοντώσεις, αν δεν ανταποκρίνονται στις μεταλλικές σου λέξεις, στην ατσάλινη ιδέα σου που προσδιορίζει αυτό που οφείλει να είναι ένας άνθρωπος για να’χει δικαίωμα στη ζωή.
...κι όταν μου άνοιξες την πόρτα, θα μπορούσα να σ’ είχα ρωτήσει πώς λέγανε τον πατέρα σου, τον παππού σου, τον προπάππου σου, θα μπορούσα να σου ‘χα μιλήσει κι εγώ για τους προγόνους μου, για τη μάνα μου. Θα μπορούσα να σ’ είχα φωνάξει με το μικρό σου όνομα, να ονομάσω το όνομα του θεού σου. Θα’ χαμε μιλήσει, καταλαβαίνεις, θα’ χαμε μιλήσει για όσα ξεφεύγουν απ’ τα χέρια μας, απ’ το βλέμμα μας, για όσα καμιά φορά εμφανίζονται πάλι φευγαλέα όταν κοιταζόμαστε σ’ έναν καθρέφτη. Κι αυτή η ιστορία της σάρκας, που θα’ χε αρχίσει να ζωντανεύει μες στο δωμάτιό σου, θα’ χε κάνει να σωπάσουν και η σιωπή σου και η κραυγή μου, θα παύαμε πια να ‘μαστε μόνοι μαζί…"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)